Innrás bloggmaskínunnar!

Tölvuleikir eru skemmtilegri en þú!

2010-07-23T06:28:00.000-07:00

Í bíó

2010-05-07T11:38:00.000-07:00

Ég var eins og einkaspæjari í film noir kvikmynd. Eða öllu heldur var ég eins og klunnalegur karakter í Woody Allen mynd sem hefur séð of margar film noir myndir. Ég heyrði raddirnar og um leið fór hettan upp. Ég sat niðurlútur með hendur í vösum í von um að ef þau væru bara nógu upptekin, tækju þau ekki eftir mér. Ef ég passaði mig að horfa ekki. Allir þekkja augnaráðið. Allir finna það á hnakkanum á sér. Ég ætlaði ekki að láta það koma upp um mig. Ég var orðinn óþreyjufullur. Ég ætlaði mér ekki að missa af upphafinu á myndinni en þau höfðu staldrað við beint fyrir framan innganginn. Ég þurfti að sætta mig við biðina. Það var ennþá tími til stefnu og það var skárra að koma á síðustu stundu heldur en að lenda í vandræðalegu spjalli um ekki neitt. Ég yrði spurður út í skólann. Mín skólaganga kemur engum við nema mér. Andskotans vesen.

Loksins gengu þau af stað. Ég beið í nokkrar sekúndur og byrjaði þá að ganga rösklega í átt að salnum. Ég passaði mig að halda mig örugglega úr sjónlínu þeirra, því allar hettur heimsins geta ekki falið mörgæsalegt göngulag mitt. Ég vissi að ef ég kæmist að stiganum þá væri ég hólpinn. Þau myndu aldrei kalla í mig á ferð inn. Við þekkjumst ekki það vel. Ég leit útundan mér og sá þau hvergi. Þetta tókst. Ég var kominn inn í salinn án þess meira að segja að þurfa að heilsa vandræðalega með flóttalegu augnaráði. Án þess að upplifa hikið sem óvissan um hvort viðeigandi sé að tala saman núna, veldur. Svo var myndin líka þrusufín.

2010-05-03T17:11:00.000-07:00

Ég var í Danmörku. Kom heim áðan. Hér er svo afraksturinn:

KRUNCHIES - In De Winkel LP
STATUES - Holiday Cops LP
REGULATIONS - To Be Me LP
HOMOSTUPIDS - The Intern LP
LIMP WRIST - s/t LP (nýrri)
KYKLOOPPIEN SUKUPUUTTO - s/t LP
NIGHT FEVER - New Blood LP
MINOR THREAT - Out of Step 12"
LOKUM - s/t 12"
STATUES - We're Disparate 7"
DE HØJE HÆLE - Franskbrød CASS

Ég fann ekki nýju MASSHYSTERI, sem er frekar mikill bömmer. Ég verð víst að panta hana af netinu. Ég leit við í Overdrevet sem er nýja Ungdomshuset. Þar sá ég STATUES og SMALLTOWN. Það var frekar geðveikt.

Norn

2010-04-16T06:06:00.000-07:00

Ég og Alexandra, kærastan mín stofnuðum band í fyrra þegar við sáum fram á að hafa ekki nóg að gera í drungapaunk geiranum vegna pásu hjá TENTACLES OF DOOM. Ég samdi nokkur lög og við fengum svo Þóri sem er með mér í fullt af hljómsveitum til að taka okkur upp og spila á gítar og bassa. Við tókum upp tvisvar eða þrisvar, náðum að taka upp þónokkur lög en kláruðum aðeins örfá. Þar sem við sáum ekki fram á að ná að setja saman tónleikaband ákváðum við að salta þetta og ef við keyrum þetta í gegnum aftur síðar verður það með öðru sniði.

Mig langaði að einhver myndi heyra þetta dót einhverntíman þannig að ég setti saman smá internet EP sem hægt er að sækja frítt. Ef þér finnst blanda af Christian Death, Wipers og Vonbrigði flutt með klunnalegum söng hljóma eins og góð skemmtun, endilega sækið ykkur eintak hér: http://www.mediafire.com/?zlaz2fzzyy3

Ekki gleyma að slamma

2010-04-13T10:31:00.000-07:00

Önnur hústaka átti sér stað um daginn á Vesturgötu 51. Ég veit ekki hvernig gekk en ég rak augun í skrif enn eins hægri mannsins um mikilvægi einkaréttar. Nú geri ég mér grein fyrir að þær hústökur sem gerðar hafa verið undanfarið, séu ekki gerðar í þeim tilgangi að verða við bón miðstéttarinnar um að hreinsa niðurnýdd hús miðbæjarins og gera hverfið þeirra fallegra aftur. Hústökur eru held ég sjaldan framkvæmdar í því skyni að auka verðgildi fasteigna. Hins vegar er þetta eitthvað sem mörgum þykir mikilvægt, því finnst mér undarlegt þegar mönnum sem kaupa vernduð hús til þess að láta þau grotna niður og að lokum rífa þau, sé sýnd slík samúð. Þegar þessir menn fara í kringum lögin brjóta þeir kannski ekki lögin sjálf en brjóta engu að síður á tilgangi þeirra. Eyðileggja hluta af sögu Reykjavíkur til þess að verða sér út um gróða. Er lífið og samfélagið leikur?

Í endalausum rifrildum hægri og vinstri manna hafa hægri menn gjarnan ásakað vinstri menn um barnalega einfeldni. Á sama tíma væla menn um "ölmusur" sem gera fátækum lífið auðveldara. Þeim finnst það ósanngjarnt. Sumir tapa, aðrir vinna. Ósanngjarnt eða ekki, þá er verið að tala um líf fólks. Það eina sem það fær. Hættiði að væla, takk.

Það er komin út ný plata með hljómsveitinni MASSHYSTERI. Platan ber nafn hljómsveitarinnar og kom út á Ny Våg. Á nyvag.com er að finna lagið Dom Kan Inte Höra Musiken sem er frekar geðveikt. Aðeins þægilegra kannski en lögin á Vår Del Av Stan en frekar kúl samt sem áður. Ég fer til Danmerkur í lok apríl og er að vonast til að geta nælt mér í eintak í Repo Man ásamt eintaki af nýju REGULATIONS sem kom einmitt líka út á Ny Våg. Annars er heitasta útgáfa 2010 nýja HOMOSTUPIDS þröngskífan, Night Deacon. Hún er skrýtin og brjáluð. Þeir minna mig á einhvern undarlegan hátt á HERRA MÖLLER HERRA MÖLLER. Lélegur húmor en aldrei Fræbbblað. Lo-fi góðgæti. Kúl lagasmíðar.

Vonbrigði ársins eru klárlega þau að DE HØJE HÆLE platan hefur frestast endalaust og verður ekki komin út fyrr en í júní. Hins vegar kemur LOKUM 12" út núna 17. apríl á Hjernespind og ég er frekar spenntur fyrir henni. Mér skilst að þetta séu lög sem voru tekin upp á sama tíma og þeirra efni fyrir deiliskífuna með GORILLA ANGREB.

Íslendingar munu líklegast allir hoppa hæð sína af kæti þegar þeir heyra að Paradísarborgarplötur eru að vinna í að gefa út slatta af útgáfum núna í vor og í sumar. Flest allt á kassettu og flest allt leiðinlegt. Við stefnum á að verða leiðinlegasta útgáfa Íslandssögunnar. Engin breakdown, ekkert slamm, ekkert "pro", enginn í fíling. Bara góð lög og lélegt sánd. THE DEATHMETAL SUPERSQUAD er með tvær útgáfur væntanlegar. Platan Slowly We Rock sem kemur út á vínyl í sumar sem mun innihalda nokkur ný lög og nokkur gömul en allt nýjar upptökur. Svo í vor kemur út kassetta sem mun heita Two Guys, a Guy and a Pizza Place. Hún inniheldur upptökur frá 2007 eða 2008 eða eitthvað sem við tókum upp í æfingarhúsnæði. Öll lögin voru samin á staðnum eða ekki samin yfir höfuð. Drone-skotið indie rokk.

Ég er farinn.
SLAMM!

Þriðji þáttur

2010-02-09T10:54:00.000-08:00

Það eru alltof margar góðar plötur sem komu út 2009. Ég er ennþá að heyra plötur sem ég gleymdi að tékka á sem ég hefði sett á topp 10 lista ársins.

SOCIAL CIRCKLE er band sem ég er búinn að sjá nefnt víða. Ég sá þessa plötu, City Shock, í London og vildi að ég hefði keypt mér hana. Hún er nefnilega frekar brjáluð. Þeir spila garage-skotið 80's hardcore eins og virðist þykja nokkuð töff í dag og miðað við umslagið á plötunni þá kæmi mér heldur ekkert á óvart að þessir gæjar væru með á nótunum varðandi hvað þyki töff að gera.

Þrátt fyrir að þetta kunni að vera tíska, þá þykir mér ekkert leiðinlegt að fá nokkur svona bönd. SMART COPS og THE SHITTY LIMITS eru t.d. tvö bönd sem ég myndi flokka með þessari bylgju og eru bæði í miklu uppáhaldi hjá mér. SOCIAL CIRCKLE eru samt minna pönk rokk heldur en hin tvö böndin og mun meira hardcore. Það er meiri keyrsla og fleiri hjólabrettamelódíur. Þetta er virkilega klikkuð plata og klárlega ein af bestu plötum síðasta árs.

Garage pönk er líka búið að vera mjög hipp seinustu ár og aftur kvarta ég ekki. Platan Fake Surfers með hljómsveitinni INTELLIGENCE er t.d. ein af ávöxtum garage bylgjunnar sem ég er búinn að vera að hlusta mjög mikið á. Grípandi poppað lo-fi pönk rokk í bland við skemmtilegar upptökutilraunir.

Öll platan finnst mér vera mjög eftirminnileg og hún týnist aldrei í tilraunum heldur fá lögin alltaf að njóta sín og tilraunamennskan nær alltaf að verða mikilvægur hluti af heild laganna.

Það er mikið af svona dóti sem maður heyrir nú til dags en það er eitthvað við þessa plötu. Hún hefur karakter og já... bara virkilega, virkilega góð lög.

Ég hef ekki mikið verið að fylgjast með hvað eigi að koma út í ár en mér skilst að The Red Dons séu með sjötommu sem mun koma út bráðlega og svo plötu í vinnslu. Ég er mjög spenntur. Þessi nýlegri lög sem eru uppi á heimasíðu hljómsveitarinnar (www.reddons.com) lofa öll ótrúlega góðu. Ég gæti alveg trúað þeim til að koma með sprengju ársins. Mér finnst bara synd að það virðist enginn nenna að fylgjast með þeim.

Afsakið hlé

2009-12-04T05:51:00.000-08:00

Í stað þess að skrifa eitthvað uppbyggilegt er ég búinn að eyða seinustu tveimur vikum eða svo í að spila hinn stórgóða tölvuleik Arcanum: Of Steamworks and Magick Obscura. Þetta er hlutverkaleikur sem gerist í hefðbundnum fantasy heimi uppfullur af orcum, álfum, dvergum og fleiri furðuverum. Munurinn á þessum heimi og flestum öðrum er að þessi heimur er nýbúinn að ganga í gegnum iðnbyltingu. Borgir myndast og hinar ólíku verur eru allt í einu farnar að þurfa að læra að umbera aðrar verur með aðra heimssýn í þröngsetnum þéttbýlissamfélögum. Ekki nóg með þessar miklu samfélagsbreytingu heldur komust menn að því við þessa iðnbyltingu að galdrar sem aðferð til að beygja náttúruöflin og tækni sem aðferð til að beisla náttúruöflin, virka illa saman. Stórar vélar yfirgnæfa galdra í umhverfinu og öflugir galdrar trufla gang véla. Leikurinn hefst á því að ráðist er á stórt loftskip sem maður er um borð í og maður er sá eini sem lifir. Deyjandi maður lætur þig hafa hring og segir mikilvægt að hann komist á leiðarenda. Að þessu loknu er risavaxinn heimur Arcanum þér algjörlega opinn.

Leikurinn er hannaður af Tim Cain, sem er maðurinn á bakvið Fallout og eins og það gefur til kynna þá er leikurinn mjög vel skrifaður. Aðal sagan er spennandi og heimurinn er fullur af lifandi og skemmtilegum persónum. Framvinda leiksins er hæg og leikurinn er langur. Möguleikar á mismunandi spilun virðast ansi margir og ég geri ráð fyrir að spila leikinn aftur einhverntíman til þess að prufa aðrar leiðir í spilun. Kyn, kynþáttur, afstaða til góðs og ills, hvort maður ákveði að vera tæknilega sinnaður eða göldróttur. Þetta hefur allt áhrif á spilun leiksins og ekki bara þegar það kemur að ákveðnum questum eða hvernig fólk heimsins yrðir á þig.

Ég er að spila göldróttan half-elf. Ég er level 37 og hef einbeitt mér að galdraskólum elds, áköllunar (e. summoning), lofts og afls (e. force). Ég get ákallað stóra djöfla og er kominn með fylgju sem er lítill dreki. Ég fleygi öflugum eldkúlum og brátt mun ég geta tvístrað atómum óvina minna.

Vonandi get ég farið að hugsa um plötur ársins bráðum aftur. Ég pantaði mér SEDATIVES og IDLE HANDS (þýska bandið ekki vælupopppönk bandið) LPin sem komu út í ár auk nýju SMALLTOWN og einhverjar 7" með (reyndar keypti ég líka Comalive með WOLFBRIGADE en hún ekki út í ár). U.X. VILEHEADS, SLAVE SCENE o.fl.. Þetta voru allt plötur sem ég hef ekki heyrt ennþá þannig að ég vona innilega að þær komist á listann.

Annar þáttur

2009-11-20T07:49:00.000-08:00

Nú þegar Nóvember fer að líða undir lok og jólaauglýsingar prýða götur okkar ástsælu Reykjavíkurborgar og standa sem áminning um að lok ársins nálgast, þá fara menn að taka saman plötur ársins og huga að topp 10 listunum. Ég er aldrei alveg með á hreinu hvaða plötur komu út það árið eða árið á undan og þegar það líður á haustið fer ég yfir ártöl þeirra nýlegu útgáfa sem heilluðu mig hvað mest. 2008 var frekar gott plötuár. The Chemistry of Common Life með Kanadísku hljómsveitinni FUCKED UP var klárlega besta platan í fyrra og eiginlega ein merkilegasta pönkplata síðustu ára. Einnig kom út hin frábæra Magazines smáskífa með WHITE LUNG, sem eru líka frá Kanada. Popppönk meistararnir DILLINGER FOUR gáfu út plötuna Civil War, WORLD BURNS TO DEATH gáfu út The Graveyards of Utopia plötuna og hinn danski P.J. BONNEMAN úr hljómveitum eins og NO HOPE FOR THE KIDS og GORILLA ANGREB gaf út ótrúlega góða sólóplötu. Ég hafði ekki góða tilfinningu fyrir árinu þegar ég byrjaði samantektina en það er allt að breytast. Margar plötur sem mér fannst vera árinu eldri, sem gera þetta ár ansi gott í plötubransanum. Ég ætla ekki að fara yfir allar þær plötu sem heilluðu mig en mig langar að ræða um nokkrar af uppáhalds plötunum mínum í ár.

Það er, fyrir mér engin samkeppni um bestu plötu ársins. Sjálftitluð (?) plata hljómsveitarinnar CULT RITUAL er The Chemistry of Common Life ársins 2009. Það er langt síðan að ég hef heyrt jafn brjálaða plötu. Hún er hnefi í andlitið. Hún er þung og spennuþrungin eins og My War með BLACK FLAG en að sama skapi sleppir hún reiðinni lausri og maður finnur fyrir hatrinu og vonleysinu hellast yfir mann. Hávært þungapönk* með tonn af skerandi feedbacki, noisetónlistar verkum, frumlegum lagasmíðum og keyrslu sem líkist eiginlega engu sem ég hef heyrt áður. Þvílíkt brjálæði. Viðtalið við þá í Maximum Rock 'N' Roll er líka eitt það besta sem ég hef lesið lengi. Þeir tala um hvað það séu mikil vonbrigði að koma í pönksenu sem á að þykja annar valkostur við hið venjulega samfélag en svo eru allir bara að drekka bjór og tala um hver svaf hjá hverjum. Loksins straight edge band sem þorir að rífa kjaft!

Úr CULT RITUAL krúinu kemur hljómsveitin MERCHANDISE. Þeir gáfu út sjálftitlaða þröngskífu á útgáfu CULT RITUAL manna, Cult Maternal. Þetta er annað stórvirki ársins 2009 og ég er búinn að hlusta mikið á þessa plötu. MERCHANDISE er oftast lýst sem síðpönki (post-punk) og í Maximum Rock 'N' Roll viðtalinu við CULT RITUAL var þeim lýst sem straight edge BIRTHDAY PARTY. Ég heyri vel síðpönk áhrifin en mér finnst Washington D.C. emo tíunda áratugarins ekki síður vera öflugt karaktereinkenni í tónlist MERCHANDISE. Þá sérstaklega JAWBOX. Platan er grípandi og bæði söngmelódíurnar og hljóðfæralínurnar ná heljartaki á athygli minni í hvert sinn sem ég set þetta meistarastykki á. Góðmennin hjá Cult Maternal bjóða upp á ókeypis niðurhal á þessari plötu ásamt fleirum á heimasíðu sinni á http://cultmaternal.blogspot.com/.

Cominciare a Vivere með ítölsku hljómsveitinni SMART COPS er ótrúlega vel heppnuð þröngskífa. Platan var gefin út af Sorry State Records í Bandaríkjunum en afar spennandi og tiltölulega nýrri danskri útgáfu, Adult Crash í Evrópu en þeir gáfu líka út hina stórgóðu NIGHT FEVER 12", New Blood og stefna á að gefa út U.X. VILEHEADS frá Umeå sem ég er búinn að vera spenntur fyrir lengi. Einhverjir íslenskir pönkarar kannast kannski við söngvarann, Torbjörn sem var í sænsk-íslensku pönksveitinni, THE MANBOYS (sem síðar urðu alsænskt band og breyttu nafninu í ATTITYD PROBLEM). Nóg um það, snúum okkur að SMART COPS. Á þessari plötu blanda ítalirnir garage-pönki og þungapönki saman í einbeitta en sinnulausa pönksprengju. Mjög hip en það er allt í lagi því þetta er líka mjög gott dót. Eitraðir hraðir kaflar yfir í grípandi pönk rokk kafla. Þetta er svolítið eins og ef THE BANANAS væru þungapönk band. Þeir enda plötuna svo á lagi þar sem þeir sameina brot úr hinum og þessum pönkslögurum sem fjalla um löggur. Lagið inniheldur m.a. The Dicks Hate the Police eftir THE DICKS, Police Bastard eftir DOOM, Police Story eftir BLACK FLAG, Police Truck eftir DEAD KENNEDYS o.fl.

Jæja þetta er orðið ágætt í bili. Fleiri plötur ársins næst. Fylgist með.

*Þungapönk er mín þýðing á hardcore eða hardcore punk. Harðkjarni finnst mér bæði full mikið „he-he“ og svo hafa íslenskir fjölmiðlar eiginlega drepið niður alla merkingu þessa orðs. Nu-metal bönd á borð við VÍGSPÁ og SPITSIGN hafa verið bendluð við harðkjarna alveg eins og hardcore bönd eins og FIGHTING SHIT og I ADAPT og á þetta orð, harðkjarni, því frekar við senu sem er umdeilanlega ekki til lengur. Allaveganna er hún í talsvert annari mynd í dag en þá.

Fyrsti þáttur

2009-11-20T05:12:00.000-08:00

Nýtt upphaf, nýjar áherslur og nýtt tungumál. Til þess að leggja grunninn að því sem koma skal hér á þessu bloggi langar mig að hefja leikinn á því að ræða listrænt gildi tölvuleikja. Ég hef tekið eftir undanfarið, aukinni umræðu um hvort tölvuleikir séu list eða ekki og ég verð að viðurkenna að mér finnst þessi umræða hálf furðuleg. Ég á erfitt með að skilja af hverju þessi umræða á sér stað því að ég hefði haldið að í samfélagi, jafn gegnsýrt af margmiðlun, þá þætti sjálfsagt að tölvuleikir, eins og kvikmyndir eða tónlist teldist til listgreina. Umræðan virðist skiptast í tvennt og ég ætla að hrekja grundvöll þeirra beggja.

Fyrri umræðan sem ég ætla að taka fyrir er byggð á því hvort tölvuleikir séu list útfrá hvort grafík, tónlist eða söguþráður séu jafn merkileg og málverk, klassísk tónverk eða bókmenntir. Í fullri hreinskilni, þá finnst mér þessi umræða fáránleg. Að meta listrænt gildi einhvers forms útfrá því hversu mikla aðra list það inniheldur er fáránlegt. Það er svona eins og að segja að bók sé ekki list því Mozart hljómar ekki í hvert skipti sem þú opnar hana. Listrænt gildi tölvuleikja ætti því að meta útfrá forsendum þeirra sjálfra, ekki forsendum annarra listgreina.

Síðari umræðan er ekki jafn fáránleg en þó þykir mér hún undarleg. Spurningin sem einkennir þá umræðu hefur einnig verið spurð innan tónlistar og kvikmynda: hvort er það skemmtiefni eða list? Á móti spyr ég: af hverju getur það ekki verið bæði? Eru verk Chopin list en ekki The Ramones? Er Citizen Kane list en ekki Re-Animator? List fyrir mér er hugarástand eða ásetningur en ekki einhversskonar stigbreytilegur gæðastimpill einhverrar hrokafullrar listaelítu

Nú á 21. öldinni eftir öld af nýjum hugmyndum innan lista, og öran vöxt nýrra miðla, þá þykir mér undarlegt að enn taki það samfélagið langan tíma að samþykkja hluti sem list eða viðurkenna gildi og mikilvægi þeirra. Íhaldssemin er ótrúleg.

Á eftir tala ég svo um plötur. Já, já.